Niespodziewany rekord niezdecydowanego biegacza.

To był dziwny maraton. 42 kilometry i kilkaset metrów.
Zrobiłem życiówkę, zatem papa mojemu rekordowi 3.38.20 sprzed 5 maratonów,
bo aż z debiutu z 2011roku. A do 30km nie planowałem i nie sądziłem, że ustanowię swój rekord na tym dystansie.
A jednak zrobiłem to.

W piątek, dwa dni przed biegiem, przy pakowaniu podjąłem decyzję o pobiegnięciu.
Miałem spory dylemat czy i jak biec.Postanowiłem, że pobiegnę na luzie, lekko poniżej 4h. Przyjąłem sobie postanowienie, iż maratony staram się biegać poniżej 4h. Wyjątek to biegi
z kimś, jako pacemaker. Jestem na tyle “wyrobiony biegowo”, że ta granica czasowa jest w moim zasięgu, bez ryzykowania kontuzji i bez specjalnych przygotowań=poświęceń treningowych.

Szybkie przebranie się, spotkanie znajomych z Gdańska (pozdrawiam!) i wędrówka na start.
W międzyczasie przypadkowe, ale jednak spotkanie z Konradem, znajomym biegaczem.
Konrad planował szybki bieg na ok 3.10-3.15 a poszło mu tak:

http://www.maratonypolskie.pl/mp_index.php?dzial=2&action=44&code=41279
Konrad, gratulacje za świetny bieg, miło było tak przypadkiem Cię spotkać i życzyć
Ci powodzenia!

Na starcie biegu spotykam Macieja. Stoimy przy pacemakerach biegnących na czas 3.45. Postanawiam biec w tym tempie z nimi i Maciejem. I biegnę tylko przez kilkadziesiąt metrów od linii startu…
Za szybko dla mnie i zwalniam do komfortowego dla mnie tempa. Biegnę z boku, aby inni mogli mnie wyprzedzić. I do 5. km biegnę tuż przed grupą pacemakera na 3.55.

Na 5. km jest zakładka – mijamy się z późniejszymi biegaczami. Myślę wtedy, aby skręcić
w prawo i pobiec ze swoją przyjaciółką, która biegła w wolniejszej grupie.
Moje patrzenie i w domyśle zastanawianie się świetnie widać na jednym ze zdjęć.
Decyduję, że jednak pobiegnę dalej sam, swoim tempem. Kilometry mijają, ja stopniowo
co kilka km przyśpieszam. Wszystko zgodnie z tym co mówi mi mój organizm.

Za miłym dla oka i duszy odcinkiem w Łazienkach widzę Marka, kolegę biegacza z Gdańska. Tym razem kibicował i fotografował. I praktycznie biegał jako kibic 🙂 Gdy się wtedy spotkaliśmy na trasie podbiegł kilkanaście metrów do przodu, aby uwiecznić mnie na zdjęciach. Dziękuję Marek, zdjęcia wyszły świetnie 🙂

W okolicach 20. km widzę przed sobą grupę na 3.45 oraz Macieja. Ucieszyłem się.
Zwolniłem troszkę i razem biegliśmy wymieniając do czasu do czasu kilka zdań. Na 28–30. km stwierdzam, że dla mnie jest za wolno i czas przyśpieszyć. Celowałem wtedy w czas ok. 3.40, a im mniej tym lepiej 🙂

I właśnie te 12 ostatnich km, po 30 km w nogach biegło mi się fantastycznie. Od 30. km biegnę w tempie 4.57minut/km, od 35. km – 4,37, a od 40. km – 4.13. Na trasie mijam znajomych biegaczy GoldenTeamu w roli kibiców i Vanessę z Tomkiem*. Im bliżej mety, mijając kolejne oznaczenia kilometrów i spoglądając na stoper, szacuję, że mam poważne szanse na życiówkę. Zatem przyśpieszam i po prostu biegnę, kontrolując na ile mogę sobie pozwolić.
Na pełnym szczęściu, z przybijaniem piątki kibicom. Z chłonięciem dopingu. Z uśmiechem. Zbliżając się do mety wiedziałem, że faza “breaking the record” trwa. Zatem gnałem sobie
i gnałem.

Wbiegam na stadion, decyduję się na sprint do mety. Za ostatnim zakrętem rzucam okiem na metę i widzę dwa wejścia – po mojej lewej wbiegają biegacze, po prawej pusto. Ogarniam wzrokiem czy tu i tu są fotografowie – są – zatem decyzja szybka– finiszuję sam na prawo. Kilka zdań tekstu, a wtedy zajęło mi to sekundę. Dzięki temu fotograf zrobił mi świetne zdjęcia, a ja mam te zdjęcia 🙂

 I poprawiłem swój rekord w maratonie o ponad 2 minuty– na 3.36.12 – ot tak sobie, niespodziewanie sam dla siebie. Zmęczony, ale nie skatowany.

* Dzięki Vanessie i Tomkowi mieliśmy porządnej jakości kibicowanie i wsparcie na trasie i gościnę. Biegacze biegaczom robili dobrze. A żel Tomek na trasie przekazał mi w sposób wzorowy. Vanessa i Tomek dziękuję Wam 🙂

Gratulacje dla Wszystkim Maratończyków 🙂

Podsumowując ustanowiłem swój rekord w biegu maratońskim. Z uśmiechem na twarzy,
z satysfakcją, zatem tak jak lubię i wg. mnie powinno być. Sporo znajomych mówi, że mam potencjał na lepszy czas. Wg. kalkulatorów wychodzi możliwy czas o kilkanaście minut lepszy. Z jednej strony kręci mnie taki ambitny czas, z drugiej strony mam kilka wątpliwości.
Pożyjemy, zobaczymy…

 

Send to Kindle

6 thoughts on “Niespodziewany rekord niezdecydowanego biegacza.

  1. Jeszcze raz gratulacje! Od tego maratonu tez uważam, ze powinno się biegać maratony tak jak jesteś przygotowany. Tylko wtedy masz na prawdę ogromną satysfakcję z wyniku. No i wpadasz na metę z uśmiechem na ustach a nie z grymasem bólu… 🙂
    Pozdrawiam
    Konrad

  2. Świetna relacja. I wiem, że to bardzo, bardzo brzydko, ale bardzo, bardzo Ci zazdroszczę. 🙂 Nawet nie wielkiej satysfakcji z życiowki, ale tej świeżości i mocy pod koniec. Kawał dobrej roboty! Pozdrowienia!

  3. Konrad
    dziękuję. Zgadzam się z Tobą z tym bieganiem maratonów na miarę swoich możliwości.
    Wtedy nie ma tej ściany – która jest wynikiem m.in. złego oszacowania swojego tempa. Tylko z drugiej strony trzeba się postarać, aby wiedzieć jak biec.
    Tak, ten uśmiech na mecie a nie wyraz bólu to coś co się zapamiętuje na długo 🙂

    Rurza
    dziękuję i gratuluję debiutu. Tą świeżość w maratonie da się osiągnąć 🙂

    Małgorzata
    Dziękuję, też siebie podziwiam 🙂

  4. jesteś szalony 😀 podziwiam, podziwiam i raz jeszcze podziwiam!!! 😀 czy będziesz mój Dobry Duchu na półmaratonie Mikołajów w tym roku? 🙂

    • Agata
      czasem nazywają mnie wariatem 🙂
      dziękuję za miłe słowa
      Twój Dobry Duch 😀 nie pobiegnie w Toruniu tym razem. Mentalnie za to będę Ci kibicował, jeśli biegniesz 🙂
      Po poprzednim sezonie z ok. 30 startami w tym roku zdecydowanie mniej startuję.
      pozdrawiam Cię serdecznie Piotr (Dobry Duch)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *