Wszystkie błędy i stosunek do nich. Z pamiętnika.

Mija 5 km trasy biegu. Druga pętla. Jest szybko. Dopiero połowa z 10 km trasy, ale jest szybko. Zaczyna boleć w prawym boku. Ale ból jest chwilowy, duma wieczna. Zbliżam się do 7 km i podkręcam obroty. Lubię wyprzedzanie. Lubię negative split. Nogi dają znać, że jeszcze dadzą radę, ale nie za długo.

I tak ma być, myślę. Lekko przyśpieszam. Ostatnie kilkaset metrów, rzut okiem na zegarek i będę w niebie.
Tzn. na mecie z nową życiówką i osiągniętym celem. Zaczynam dyszeć, zaciskam zęby i oddycham jak lokomotywa, której tysiąc atletów nie ruszy choćby każdy z nich zjadł po …
Wyprzedzam tych co za mocno zaczęli i teraz płacą cierpieniem i zwolnieniem.
Oj, jak fajnie, że zacząłem mocno, ale bez forsowania ponad siły. Tak, aby mieć je na przyśpieszenie na końcowych kilometrach.

Ostatnie kilkadziesiąt metrów, kolega obok przyśpiesza. Lubię to. Nie może mnie przegonić. Dociskam gazu i ja. Adrenalina i testosteron robią swoje…
Wpadam na metę, wyczerpany, opierając się o barierkę w celu złapania tchu. Ale jest.
Zrealizowałem swoją taktykę, pobiegłem zachowawczo pierwsze kilometry – co nie znaczy, że wolno! – stopniowo przyśpieszając. Nie czułem presji z racji spokojniejszego swojego początku
a szybszego innych zawodników. Nie ciążyła mi presja, że kogoś muszę przegonić, bo biegam dla siebie.
Tak lubię biegać i tak potrafię.

A potem się obudziłem. Albo powinienem się obudzić.
Bo to powyżej to fikcja. Mając swój dorobek – ponad sto startów, prawie osiem lat biegania – zrobiłem coś dokładnie odwrotnego. Oklaski!

marsz z bólem

Pobiegłem za szybko od początku. Mając braki w treningach – głównie z powodu przedłużonej przerwy zimowej i choroby – podjąłem nieracjonalną decyzję, że spróbuję pobiec na złamanie 40 minut.
Pierwsze 5 km biegłem w tempie ok. 4.00 – poza pierwszymi kilkuset metrami, gdzie jak zwykle jest i był tłok – niestety też nie wszyscy ustawiali się zgodnie ze swoimi możliwościami – shame on you! – a do taranowania się nie nadaję, za miły jestem i za chudy 😉

Jak to kolega Mirek wyliczył, na 6 km 400 metrze przechodzę do marszu. Wcześniej biegnę w okolicy tempa 4 min./km. Nie trzymam tempa a je rwę wyprzedzając, bo albo za ciasno i/albo za wolno.
I czas na … tadam … marsz … nie tadaaam. Sic! Chyba dopiero drugi raz w karierze. Marsz był poprzedzony odcinkiem truchtu, gdzie starałem się rozmasować kolkę albo skurcz mięśni. Bo to mnie dopadło. I bolało. Nie byłem w stanie kontynuować biegu, ba nawet truchtać.
Przeszedłem kilkaset metrów bokiem trasy krzywiąc się i czekając na przejście bólu. Raz spróbowałem truchtać, ale skutecznie zostałem spacyfikowany.

I tak sobie wędrowałem, szedłem…i szedłem … zastanawiając się co ja sobie myślałem.
A mogło być tak pięknie. Pobiec trochę wolniej, ale rozsądniej. Pobiec tak jak to opisałem na początku postu.

Po tych kilkuset metrach, jeśli chcecie znać zakończenie, przeszedłem w końcu do truchtu. Na 2-2.5 km do mety zacząłem biec, stopniowo przyspieszając. Wpadłem na metę z czasem prawie 43 minut. Ech, życiówkę mam nieco powyżej 40 minut.

Osobną kwestią jest moje nastawienie do tego biegu. Nie moje nastawienie.
Czułem pewną presję, że powinienem pokazać co potrafię i że stać mnie na więcej niż dotychczasowe starty. A przecież, ponowne sic!, biegam swoje i dla siebie. Czemu moja głowa powędrowała w meandry „ja wam pokażę” czy porównań z innymi? Nie wiem, ale mam z nią do pogadania. Tzn. ze sobą.

na mecie

Jak widać, mimo mojego doświadczenia, popełniłem taki prosty błąd. Przeszacowałem poważnie swoje możliwości. Cel – tj. złamanie 40 minut – był prawdopodobnie do osiągnięcia, a na pewno do osiągnięcia było poważne zbliżenie się do niego. Tylko nie w taki sposób. Nie tędy droga.

Zresztą jak świeżak się zachowałem. Jak na pierwszych zawodach

Cóż, trochę pokory i lekcji nie zaszkodzi. Trzeba przyjąć na klatę skutki i zaakceptować błędy i robić swoje. Do przodu. Lekcje czy innymi słowy błędy, porażki to okazja do nauki aka feedback. Wyciągamy wnioski – ale uczciwie! – i zaciskamy zęby. Bo nawet jeśli prawda w oczy kole, to prawda nas wyzwoli.

Send to Kindle

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *