Nowe smaki biegania

Kocham biegać. Powtarzałem to wielokrotnie. Biegam od 2009 roku, czyli to nie przelotna znajomość czy flirt. To długotrwała relacja, która daje korzyści obu stronom. Co prawda do końca nie wiem, jakie korzyści ma bieganie ze mnie, jednak pewnie dość spore. Ja swoich nie będę wymieniał – wysportowana sylwetka, pompuję materac kilkoma wydechami itd. Co prawda od czasu do czasu musimy od siebie odpocząć, bo nie chcemy się od siebie uzależnić. To ma być zdrowy związek, z balansem. Nie widzimy się jakiś czas, a potem wracamy z rozpostartymi ramionami do siebie.

Tak było do tej pory, tzn. do połowy tego roku. Wtedy, gdy zakończyłem swoją letnią przerwę od biegania, zmieniłem podejście. Tak jak napisałem tutaj (LINK). I pierwsze tygodnie były intensywnie angażujące i przyjemne. Mimo oczywiście pewnego zmęczenia, bo biegałem 6 dni w tygodniu. Co dzień prawie się widziałem z moim bieganiem i robiliśmy razem fajne rzeczy. A to podbiegi, a to górki, a to przebieżki, a to szybkie. Związek kwitł i się rozwijał. Uczucie było płomienne i gorące.

Bieganie tyle razy w tygodniu musi być zróżnicowane. Inaczej wpadniemy w rutynę i wtedy popłyniemy na mielizny rutyny i nudy. We wrześniu jeden trening w tygodniu miałem w górach. Fajnie. To pomagało mi się zresetować. I to zbieganie po kamieniach, wąskie leśne ścieżki, wysiłek na podbiegach. Głowa odpoczywała, miałem inne bodźce w porównaniu do asfaltu.

Zauroczenie trwało do czasu, bo pojawiły się nowe smaki biegania, których nie znałem. I to nie były słodkie smaki.

Kocham biegać. Tak przez siedem lat określiłbym swoją pasję biegową. Aczkolwiek nie chcielibyście słyszeć co pewnej niedzieli rzuciłem w przestrzeń. To był deszczowy, bardzo deszczowy wrześniowy tydzień. Każdego popołudnia albo padało albo mocno kropiło. W niedzielę wróciliśmy około 19 z nieplanowanego wyjazdu za Kraków. Gdy dojechaliśmy wieczorem do domu było super, czyli nie padało. Ooo! Pobiegam sobie nie w deszczu, w końcu! Oj naiwny ja… W domu szybko coś przekąsiłem i wyjrzałem za okno ubierając się. Padało… nie jakoś mocno. Ubrałem zatem swoją kurteczkę i dalej jazda na dół. Wyszedłem z bloku i momentalnie schowałem się z boku pod dachem. Już padało całkiem brzydko, tj. ładnie, tj. solidnie. Postałem kilka sekund, rzuciłem w przestrzeń kilka słów brzydkich słów i … pobiegłem. I wróciłem, któryś dzień z rzędu cały mokry. Kolejny raz. Ale wtedy byłem jeszcze cierpliwy.

Moja miłość do biegania została wystawiona na solidną próbę. Bieganie i przeplatanie tego z dniami wolnymi,  pozwala na pewien reset mentalny od biegania. Lało jak z cebra – phi, pobiegam jutro. Byłem padnięty po pracy i czułem się niewyraźnie – tak samo – pobiegam jutro. Ale teraz nie ma jutro. Tzn. jest, ale jutro też biegam. Teraz buty na nogi i jazda pobiegać. Wiało, padało, nie chciało się – i co z tego? Biegać, biegam, biegnę – biegać odmieniane przez wszystkie czasy pod warunkiem, że to czas dokonany.

Pierwsze dwa miesiące były całkiem fajne. Wymagające – jednocześnie fajne. Po 1,5 miesiąca treningów pobiegłem półmaraton w Katowicach. 1:25:14 i życiówka poprawiona o 6’16. Ładnie! Ale pokaż mi jak skończyłeś, nie jak zaczynasz. Co z tego, że masz entuzjazm i motywację na początku. Dużo i … nic. Dużo, bo zacząć trzeba.
Nic, bo jeśli nie wytrwasz, nie podołasz, to co ci z tego wysiłku? Detale i sytuacje kiedy coś nam to da, zostawmy. Tu się liczy efekt. Dopiero na mecie możesz świętować.

Biegnę na trasie półmaratonu Silesia

Na trasie półmaratonu Silesia

Zatem przykręciłem sobie śrubę. Aby nie spocząć na laurach po tym rekordzie. I chyba za mocno to zrobiłem. I fizycznie i psychicznie. Podejrzewam, że chcąc dobrze, jednak przedobrzyłem. Potem “ratowałem” siebie i ostatnie dwa tygodnie taperingu. To było już nie codzienne bieganie, a 3-5 razy w tygodniu. Starałem się wsłuchać w swój organizm, co nie było łatwe. Nie było, bo głowa też była zmęczona.

Jest końcówka listopada. Bokiem mi to bieganie wychodzi. Jak ciemna cholera. Ubieram się na trening i mówię do Asi, nie chce mi się. I to nie było raz. Tak było już praktycznie codziennie! NIE CHCE MI SIĘ! Czasem przekomarzałem się sam ze sobą, znacie pewnie to – a nie chce mi się, a potem hasacie jak miło. Częściej tu jednak u mnie było znużenie i niechcenie się z definicji.
Tu nie działały dwie moje wypracowane taktyki.
Wcześniej jak określałem przedział czasowy swojego biegania to wracałem odrobinę później. Teraz wracałem … szybciej. Wychodzę na półtorej godziny, wracam po godzinie i 15 minutach. Wychodzę na 2,5h, wracam po 2 z minutami.

I po drugie – mam świetne wyczucie czasu. Potrafię pobiegać tyle ile chcę, bez zegarka. Mój zegarek to bardziej zegarek codziennego użytku niż biegowy. W końcu szczęśliwi biegacze czasu nie liczą… Ano do czasu! Ostatnie moje treningi to treningi z zegarkiem, abym wiedział kiedy mogę wreszcie skończyć ten trening.

Czy ja mówiłem, że bieganie to moja pasja? Tak, jednak czasem – bardzo wymagająca pasja.
Coś za coś jednak. I decyzja należy do nas. Wdrożyłem u siebie taki eksperyment, nastawiłem się o wiele mocniej na wynik, a za tym szła ciężka praca. Ale decyzja i decyzje były moje.

Send to Kindle

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *